بس که گمم!

هنگام ِنبودنت

نمی یابَدَم

جهان ،

بس که گُمم

به خاطره!

دَرکوچه های خیس

از نوشته های دَرهمَ و بَرهَم ِ بردیوارهای نَمین؛

و درهای کهنه ی چوبین

سراغت را می گیرم .

غرق ِدلتنگی ام ....

نیستی

می میرم !

زنده می شوم اگر

پیدایم کنی

عشق!

دسته بندی : شعر های نیما خسروی
برچسبها: بس که گمم, نیماخسروی